1st North Conquest 2006

Wisdom: WARNING: ΜΑΚΡΟΣΚΕΛΕΣ & ΒΑΡΕΤΟ POST . Read at your own risk! Λοιπόν, ήταν πραγματικά μια πολύ ωραία εμπειρία και γενικότερα μια φανταστική εκδρομή. Ξεκίνησε όταν φτάσαμε στη Θεσσαλονίκη με τρένο ξημερώματα Σαββάτου. Μετά το check in, κτηνωδία φαγητού, μετά καφέ στην Αριστοτέλους και η εκδρομή συνεχίστηκε το Σάββατο βράδυ στο ταβερνάκι της Χαράς στην περιοχή Εξοχή Θεσσαλονίκης. Εκεί μαζευτήκαμε οι οικοδεσπότες Retzikistan, οι περισσότεροι από τους Stray Dogs και λίγοι από τους painTfull. Πολλοί μεζέδες, πολύ κρασί και πολύ-πολύ γέλιο, κυρίως από τους Retzikistan. Σε διπλανό τραπεζάκι 3 φίλοι με κιθάρα, λύρα και τουμπερλέκι έπαιζαν και τραγουδούσαν ωραία τραγουδάκια. Μετά το χαβαλέ, ο field owner Θοδωρής από Retzikistan έκατσε και μας σχεδίασε το field layout και μας μαρτύρησε όλα τα κόλπα του πεδίου. Αυτή η συζήτηση επί χάρτου μας βοήθησε πάρα πολύ αφού εμείς δεν είχαμε ξαναδεί το πεδίο. Την ημέρα του αγώνα εμφανίστηκαν τελικά 6 ομάδες και μετά από την παραδοσιακή πρωινή καθυστέρηση (για την οποία μεγάλο μερίδιο ευθύνης φέρουμε οι painTfull) ξεκινήσαμε τα παιχνίδια. Το format ήταν Counter Strike επίθεση-άμυνα (σε στυλ Βαρυμπόμπης για όσους ξέρουν). Αντί για σημαία υπήρχε μια τσάντα (βόμβα) που έπρεπε να αρπαχθεί (+40 πόντοι) και να πάει στη βάση της άμυνας (+40 πόντοι). Κάθε elimination ήταν +10 πόντοι και κάθε live player στο τέλος του παιχνιδιού ήταν +5 πόντοι. Άρα maximum πόντοι για την επίθεση 155-0 και για την άμυνα 75-0. Νίκες-ήττες δεν μέτραγαν όπως σε προηγούμενα τουρνουά, παρά μόνο το τελικό άθροισμα πόντων. 6 ομάδες με διπλά παιχνίδια επίθεση-άμυνα σήμαινε 30 7λεπτα παιχνίδια συνολικά, πολλά για μια ημέρα, γι αυτό και αργήσαμε πολύ, ίσα-ίσα προλάβαμε να τελειώσουμε πριν μας πιάσει το σούρουπο. Η πίστα που παίζαμε ήταν τεράστια, σε έντονα κεκλιμένο έδαφος, με δέντρα, θάμνους, καλαμιές, ερείπια και τεχνητά εμπόδια. Πολύ τρέξιμο μετά το break, σήμερα είμαστε οι περισότεροι πιασμένοι λες και παίζαμε ποδόσφαιρο! Σε αυτή την πίστα δεν έπιανε ούτε το κλασικό λίγοι αριστερά, λίγοι δεξιά και λίγοι στη μέση, ούτε βέβαια το "βλέποντας και κάνοντας". Το μέγεθος της πίστας ήταν τόσο μεγάλο, που η αρχική στρατηγική έπαιζε καθοριστικό ρόλο. Κάθε παιχνίδι είχε τη δική του χάρη, ενώ κατά διαστήματα υπήρξε και ωραίο θέαμα με επιθέσεις αυτοκτονίας, κινήσεις έρπειν, dives, bunkerings, ενέδρες κλπ.
Η τελική βαθμολογία: 1. painTfull 775 2. Stray Dogs 650 3. Retzikistan 580 4. Cone 485 5. Kle 225 6. Sentinel 165
painTfull: Αρχική μας επιδίωξη ήταν μια θέση στην 3άδα, καθώς υποθέταμε ότι οι Retzikistan θα ήταν "άτρωτοι" στο πεδίο τους και οι Stray Dogs είχαν ξαναπαίξει στο πεδίο, είχαν καλύτερο εξοπλισμό και είναι και πιο έμπειρη ομάδα. Επιπλέον, εμείς είχαμε στην ομάδα τον φίλο μας Αντώνη από Θεσσαλονίκη ο οποίος έπαιζε πρώτη φορά paintball στη ζωή του. Τελικά ο Αντώνης αποδείχθηκε υπερπολύτιμος παίκτης και δίκαια του απονεμήθη ο τίτλος "Κομάντο". Η 1η θέση ήρθε (εκτός της τύχης) και λόγω της τακτικής που ακολουθούσαμε, η οποία κάθε φορά προσαρμοζόταν στον εκάστοτε αντίπαλο που είχαμε παρακολουθήσει πριν σε άλλα παιχνίδια (αρχηγός του painTfull Intelligence Unit ο akis). Ειδικά στον αγώνα εναντίον των Retzikistan όταν ήμασταν εμείς στην επίθεση, ο akis ήξερε μια προωθημένη αμυντική κίνηση του Φίλη των Retzikistan και του την είχε "στημένη" με αποτέλεσμα να πάρουμε γρήγορα υπεροπλία και με τελικό αποτέλεσμα να πάρουμε full points. Η 1η θέση πάντως δεν λέει κάτι, θα μπορούσαμε πολύ εύκολα να είχαμε έρθει 3οι. Στο paintball κάποιες τυχαίες λεπτομέρειες κρίνουν πολλά... Συγχαρητήρια στον Intelligence Agent akis, στον βασιλιά της λάσπης και του έρπειν Inspector Callaghan (Vassilis), στον άρχοντα της μόντας Vaf και φυσικά στο Βορειοελλαδίτη κομάντο μας Αντώνη!
Stray Dogs: Κατέβασαν 7άδα, πραγματικά εντυπωσιακός αριθμός για ομάδα της Αθήνας σε παιχνίδι στη Θεσσαλονίκη. Το νέο μέλος τους Sanguinius φάνηκε να δένει αμέσως με την υπόλοιπη ομάδα. Όταν έπαιζαν άμυνα ήταν ανίκητοι. Στην επίθεση μερικές φορές παρασυρόντουσαν από ανυπομονησία και ενθουσιασμό και έκαναν κατά μέτωπο επιθέσεις αυτοκτονίας (ειδικά ο φίλος Nikkmann με το Angel) που στο τέλος τους στοίχισαν. Μέχρι τα μισά της ημέρας πάντως ήταν το φαβορί. Περιστατικό από τον αγώνα painTfull επίθεση Stray Dogs άμυνα: Παίζω από αριστερά και μετά από 3λεπτο snap shooting βγάζω τον PanSS. Ακούω τον GOO να λέει στο Nikkmann "Χάσαμε τον Παντελή". Θέλοντας να πάρω το εμπόδιό του (βαρέλια) αρχίζω έρπειν. Ο Nikkmann ρωτάει τον GOO "βλέπεις κανέναν;" και ο πονηρός GOO ενώ με έχει δει απαντάει "όχι, αλλά κάποιος πρέπει να υπάρχει". Εγώ συνεχίζω λοιπόν το έρπειν και ο GOO που μου την έχει στημένη περιμένει να του βγω wide open και αρχίζει να ριπάρει. Εγώ παρόλο που δέχτηκα δεκάδες μπίλιες, λόγω του πάθους και της έντασης δε νιώθω πόνο και προσπαθώ να οπισθοχωρήσω σε κάλυψη για να τσεκάρω αν έχουν σπάσει επάνω μου μπίλιες. Ο GOO μη βλέποντας να σηκώνω χέρι συνεχίζει φυσικά να ρίχνει (με το ION) κι εγώ μετά από μερικά δευτερόλεπτα και μετά από κραυγές τρόμου των θεατών αποφασίζω ότι έχω φάει αρκετές και βγαίνω.
Retzikistan: Ξεκίνησαν με 2 πολύ βασικές ελλείψεις, αυτές του Ολυμπιονίκη μας Α.Νικολαΐδη και του field owner Θοδωρή, ο οποίος θυσίασε την ομάδα για να συνεισφέρει στην οργάνωση και στη διαιτησία. Αλλά και τα υπόλοιπα παιδιά που έπαιξαν είχαν δύσκολο ρόλο, καθώς βοηθούσαν στα οργανωτικά προσφέροντας ό,τι θέλαμε. Παρόλα αυτά κατάφεραν να πάρουν δίκαια την 3η θέση που μέχρι το τελευταίο παιχνίδι τους τη διεκδικούσαν οι Cone. Προσέφεραν πάρα πολύ και στον τομέα "ψυχαγωγία" και γι αυτό πρέπει να πούμε πολλά ευχαριστώ κυρίως στον Φίλη που χαίρεται το παιχνίδι χάσει-κερδίσει. Εδώ πρέπει να περιγράψω λίγο και το περιστατικό με το overshooting που αναφέρθηκε ήδη: Ο akis έχει βγάλει το Φίλη από δεξιά κι εγώ βγάζω τον παίκτη που κρατάει τα βαρέλια από αριστερά. Πάω στα βαρέλια και βγάζω άλλον έναν από αριστερά και η πλευρά πλέον είναι αφύλακτη. Βλέπω τους 2 που έχουν μείνει στο κέντρο οι οποίοι δεν με έχουν δει γιατί είναι απασχολημένοι από τους υπόλοιπους painTfull, αλλά μας χωρίζει μεγάλη απόσταση και παρεμβάλλονται πολλά κλαδιά. Ρίχνω λοιπόν στον "Τζαναμπέτη" αρκετές για να περάσουν από τα κλαδιά. Εκείνος δεν σηκώνει χέρι, προσπαθεί να φυλαχτεί από τις ιπτάμενες μπίλιες και φωνάζει συνεχώς "έξω-έξω" το οποίο εγώ δεν το ακούω με όλο τον θόρυβο του Tippmann μου, όπως δεν ακούω και έναν ref πίσω μου που μου φωνάζει να σταματήσω. Αποτέλεσμα ο κακομοίρης ο "Τζαναμπέτης" να έχει φάει πάνω από 10-15 μπίλιες και δικαιολογημένα διαμαρτυρόταν μετά . Του ζήτησα πολλές φορές συγνώμη, εκείνος μου εξήγησε μετά ότι οι φωνές του ήταν φωνές πόνου και όχι νεύρων εναντίον μου και φύγαμε αγκαλιά. Πάντως έβαλα μυαλό μετά και στον τελευταίο παίκτη των Retzikistan που φύλαγε τη βαλίτσα έριξα μόνο 2 μπίλιες...
Cone: Πολύ φιλικοί, με ωραία παρεΐστικη διάθεση. Αυτή η ομάδα έχει μέλλον, γιατί ενώ δεν ξεκίνησαν καλά, έδειξαν απίστευτη βελτίωση όσο περνούσε η ώρα. Έφτασαν μάλιστα στο σημείο να διεκδικούν την 3η θέση από τους Retzikistan στο τελευταίο μεταξύ τους παιχνίδι. Είμαι πολύ περίεργος να δω την εξέλιξή τους στα επόμενα τουρνουά.
Kle: Η ομάδα του ομώνυμου pbZone user από το Πευκοχώρι Χαλκιδικής δεν τα πήγε άσχημα για πρώτη φορά. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι η μισή ομάδα ήταν noobs και ότι είναι ομάδα που δεν έχει πεδίο να παίξει, η συμμετοχή τους και μόνο ήταν επιτυχία. Υπήρξαν φορές που προέβαλαν σθεναρή αντίσταση στις καλύτερες ομάδες και εν πολλοίς διαμόρφωσαν και το αποτέλεσμα. Αν μερικοί παίκτες τους είχαν περισσότερη τόλμη θα τα πήγαιναν ακόμα καλύτερα.
Sentinel: Η πιο νεανική ομάδα, αποτελούμενη αποκλειστικά από εφήβους. Ο εξοπλισμός τους ήταν αρκετά προχωρημένος, αλλά το μέγεθος του πεδίου και οι απαιτήσεις του σκληρού ανταγωνισμού ενός τουρνουά Conquest δεν τους βοήθησαν. Τα άσχημα αποτελέσματα και η ασθένεια ενός μέλους της ομάδας τους, τους απογοήτευσαν γρήγορα, με αποτέλεσμα να μην αγωνιστούν στα τελευταία 2-3 παιχνίδια. Ελπίζω να μην το βάλουν κάτω και να τους δούμε σύντομα ξανά.
Το πεδίο: Ο παράδεισος του Recballer! Με 13 (!) διαφορετικές πίστες για όλα τα γούστα, σε μια τεράστια έκταση. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω τα άλλα πεδία, μάλλον πρόκειται για το καλύτερο πεδίο Rec που έχω δει, ακριβώς λόγω μεγέθους και πολλών επιλογών σε πίστες. Η φυσική ομορφιά του τοπίου και η εναλλαγή της μορφολογίας και των εμποδίων συντελεί στην όλη εικόνα, ενώ όσοι έχουν παίξει στο πεδίο άλλες εποχές του χρόνου μαρτυρούν ότι το πεδίο είναι εντελώς διαφορετικό λόγω της βλάστησης.
Διαιτησία Διαιτητές ήταν, εκτός του Θοδωρή και των Retzikistan, εκ περιτροπής παίκτες από τις άλλες ομάδες. Δεν είχαν ιδαίτερα δύσκολο έργο αφού όλοι έπαιζαν με fairplay. Μόνη παρατήρηση ότι θα έπρεπε να γίνεται πιο σχολαστικός έλεγχος chrono πριν την είσοδο των ομάδων και ότι μερικοί διαιτητές δεν ήταν εξοικειωμένοι με τις κινήσεις και τα νεύματα του paintball reffing με αποτέλεσμα να προσπαθούν να διαιτητεύουν με φωνές, πράγμα δύσκολο λόγω θορύβου. Πάντως παράπονα για απόφαση διαιτητών δεν άκουσα (παρά μόνο ένα λάθος στη χρονομέτρηση σε δικό μας αγώνα) και αυτό είναι ευχάριστο. Γενικά το κλίμα ήταν τόσο φιλικό που πολλές φορές και οι διαιτητές έμοιαζαν περιττοί... Θεατές Αν και δεν αγωνίστηκαν, μας τίμησαν με την παρουσία τους οι περισσότεροι εκ των Paintbusters, o ex Paintbuster και νυν Damage/Snakes Unlimited, o Osus από Armageddon, o Paintballman φυσικά, καθώς και πολύς άμαχος πληθυσμός, γυναικόπαιδα, δημοσιογράφοι, κάμερες κλπ. Κάποια στιγμή το safe zone γέμισε ωραίες γυναικείες παρουσίες (Θεσσαλονίκη μην ξεχνάμε) και η διοργάνωση κινδύνεψε να τιναχτεί στον αέρα Ευχαριστούμε θερμά τον field owner Θοδωρή αλλά και τους υπόλοιπους Retzikistan για όλα όσα έκαναν πριν και κατά τη διάρκεια του τουρνουά! Θα περιμένουμε να τους ανταποδώσουμε τη φιλοξενία στο South Conquest #2 στις 19/3. Επίσης ευχαριστούμε τον Paintballman για την υψηλή εποπτεία της διοργάνωσης, την απονομή, τις φωτογραφίες και τα καλούδια που μας προμήθευσε. Ευχαριστούμε τους φίλους μας Stray Dogs για το fill station και την καλή παρέα. Ευχαριστούμε τους Cone για το antifog spray. Ευχαριστούμε τους painTfull Βορείου Ελλάδας Αντώνη (για τη συμμετοχή και τις 4 καταδυτικές HPA που έφερε) και τον τραυματία Χρήστο (για τη βιντεοσκόπηση και την ηθική συμπαράσταση). Ευχαριστούμε την Ελένη για τις φωτογραφίες και την υπομονή (που κάποια στιγμή προς το τέλος εξαντλήθηκε πάντως) και τέλος αφιερώνουμε το Κύπελλο στους Incinerator, soryps και tr1cky που δεν κατάφεραν να έρθουν μαζί μας, αλλά επικοινωνούσαν τακτικά για να μαθαίνουν τι κάναμε. Ευχαριστούμε και όσους μας συνεχάρησαν στο forum, αν και τα συγχαρητήρια ανήκουν σε όλες τις ομάδες που συμμετείχαν, καθώς και σε διοργανωτές, οικοδεσπότες και διαιτητές! φωτογραφίες: {mospagebreak}http://www.pbzone.net/gallery/index....%20League%201/
nikkmann: Λοιπόν!!!!!!!! Πρώτα από όλα μπράβο στους PaintFull για την πρώτη θέση. Πολλά μπράβο στους Ρετζικιστάν, οι οποίοι έκαναν τους διαιτητές, την επιτήρηση και παρ'όλες τις σοβαρές ελλείψεις τερμάτισαν στην τρίτη θέση. Η πίστα για τρεις από εμάς δεν ήταν άγνωστη αφού την είχαμε δει το καλοκαίρι όταν ήμασταν εκεί για το SniperZone. Βέβαια ήταν αρκετά διαφορετική γιατί το καλοκαίρι τα δέντρα και η βλάστηση εμπόδιζαν την ορατότητα (ήταν κανονική ζούγκλα), ενώ τώρα που είχαν πεσει τα φύλλα το σκηνικό άλλαζε αρκετά. Σαν ομάδα ευχαριστούμε τους Ρετζικιστάν για την όλη τους προσπάθεια που έκαναν έτσι ώστε να πραγματοποιηθεί το North Conquest 1. Πρέπει να πούμε ότι στο συγκεκριμένο πεδίο και πίστα (και στην Πάρνηθα), είναι το μόνο μέρος στο οποίο έχουμε παίξει πραγματικό woodsball και όχι Hyperball. Στο hyperball δεν τα πάμε άσχημα αλλά για πραγματικό woodsball θεωρώ ότι δεν έχουμε όλοι μας (εγώ πρώτος από όλους) την απαιτούμενη υπομονή. Τα σκυλιά είναι κουρασμένα αλλά πολύ ευχαριστημένα. Χάρηκαν που είδαν και έπαιξαν μαζί με το μέλος μας από τον Βορρά PAN-SS, χαρήκαμε που είδαμε και πάλι τους φίλους Ρετζικιστάν, 'όπως βέβαια και τους Paintballman, Paintbusters, Unlimited. Με την ευκαιρία να ανακοινώσουμε και το καινούριο μέλος της ομάδας το οποίο έπαιξε για πρώτη φορά σαν μέλος των Stray Dogs. SANGUINIUS καλοσήρθες στους Stray Dogs. Και 'όπως έχω ξαναπεί είναι μεγάλη μας χαρά να αντιμετωπίζουμε ομάδες και αντιπάλους όπως τους PaintFull, Rejikistan. Μπράβο και στις καινούριες ομάδες που εμφανίστηκαν. Έδειξαν καλά δείγματα, αν συνεχίσουν να παίζουν σε λίγους μήνες όλα θα είναι διαφορετικά. Φωτογραφίες έχουμε πολύ λίγες(5-10), μόλις μαζέψω την φωτογραφική που είναι παρατημένη σε κάποιο αυτοκίνητο θα τις στείλω. Αυτά για την ώρα πάω να πιώ τον 4ρτο καφέ μπας και μείνω ξύπνios
manos: Λοιπόν, φίλε, κατ' αρχήν σε ευχαριστούμε όλοι για το φιλικό και καλό κλίμα που επικράτησε σε όλη τη διάρκεια του τουρνουά. Ήταν πολύ καλά, και ιδιαίτερα οι Ρετζικάδες που ήταν όλοι πρόθυμοι να εξυπηρετήσουν τον καθένα. Ήταν σχεδόν τέλειοι – μπράβο τους! Και το πνεύμα από τα άλλα παιδιά ήταν καλό, ακόμη και των Αθηναίων. Ιδιαίτερα καλό πνεύμα από τους φιλοξενούμενους είχαν οι Paintfull – μπράβο και σε αυτούς. Συγνώμη που σας καθυστερήσαμε, αλλά είδες ότι ήρθαμε με το ζόρι και δυσκολευτήκαμε πολύ να κάνουμε …τετράδα – μας έλειπαν βασικοί παίχτες… Από την άλλη μεριά, νομίζω ότι με τους τέσσερις παίχτες μας, σας πιάσαμε λιγάκι απροετοίμαστους. Ίσως θα έπρεπε να βάλουμε κανένα κανόνα εκ των προτέρων, για να αντιμετωπίζουμε μικροπροβλήματα όπως αυτά, που μπορεί να δημιουργήσουν παρεξηγήσεις. Τελικά αυτοί που έχουν τέσσερεις παίχτες, μπαίνουν στον αγώνα με -10 πόντους από την αρχή? Γιατί έτσι είπαν κάποια παιδιά. Υπάρχει πρόβλεψη, ή είναι κανόνας της τελευταίας στιγμής – και γιατί να μην κάνουμε μια δίκαια πρόβλεψη, εκ των προτέρων? Προς Θεού – δεν λέω ότι αδικηθήκαμε! Απλά θα ήταν καλύτερα να ξέρουμε από την αρχή τι γίνεται, και ίσως μια ομάδα 4 ατόμων, να το χρησιμοποιήσει σαν κριτήριο για το αν θα συμμετέχει σε έναν αγώνα ή όχι. Αν τραυματιστεί ένας παίχτης από μια ομάδα, και αναγκαστεί να παίξει με 4,τι θα γίνει, θα είναι -10? Ακόμη και στο ποδόσφαιρο, όταν τραυματιστεί κάποιος, η άλλη ομάδα βγάζει τη μπάλα άουτ για fair play, δεν πάει να βάλλει γκόλ! Κάτι πρέπει να προβλέψουμε που να είναι δίκαιο για όλους. Πάντως ήταν πολύ καλά, όλα, μπράβο σας!!! Ευχαριστούμε! Μανώλης
GOO: Από τη μεριά μου το σημαντικότερο που αποκόμισα απ' το event, είναι η διαπίστωση πως ακόμη και σε πλαίσια ανταγωνισμού (που είναι αναγκαία συνθήκη για ένα tournament ), μπορούμε να περνάμε καλά και ν' απολαμβάνουμε το παιχνίδι. Παρά τις όποιες ελλείψεις σε οργάνωση και την αδυναμία μας για σωστό timing, τρεις βασικοί στόχοι του conquest επετεύχθησαν και με το παραπάνω: - Παρέες που παίζουν περιστασιακά τα Σαββατοκύριακα συγκρότησαν ομάδες. Οι περιπτώσεις kle, Cone και Sentinels αποτελούν πολύ καλά δείγματα. - Το τουρνουά ήταν recball με όλη τη σημασία της λέξης. Κάτι η μορφολογία του πεδίου, κάτι το format του παιχνιδιού (πιο σεναριακό ), οι χρόνοι διεξαγωγής των games (7min κι όχι 5min, όπου οι ομάδες εξαντλούσαν όλο το χρόνο), το οτι οι διαιτητές είχαν πολύ λίγη δουλειά να κάνουν, η έλλειψη οπτικής επαφής του αντιπάλου κατά το break αλλά και για αρκετό χρόνο μετά απ' αυτό, αποτέλεσαν στοιχεία που διαφοροποίησαν το event απο ένα speed-sim tournament. Κάπως έτσι φαντάζομαι τα επόμενα conquest. - Όπως ανέφερα και στην αρχή δείξαμε οτι το paintball πέρα από την καθαρά ανταγωνιστική μορφή του μπορεί και πρέπει να είναι ψυχαγωγία, κυριολεκτικά όμως (αγωγή ψυχής ). Το ήθος του αθλητή είναι που κάνει το άθλημα. PS1. Wisdom χίλια συγνώμη για το overshooting. Στην photo είδα τις συνέπειες ... PS2. Πρέπει να γίνει η παραγωγή ενός DVD με θέμα το παιχνίδι του Φίλη από τους Retzikistan. Ο τύπος είναι σχολή από μόνος του. Είχα την ευκαιρία να τον δω σε κάποια φάση που έκανα διαιτησία. Predator... PS3. Akis εμείς οι δύο πρέπει να φτιάξουμε sniper team. You know what I mean .